Drie jaar geleden zou ik gek worden van vijf dingen tegelijk doen.
Gisteren had ik vijf worktrees open en het voelde rustig. Dat verbaast me nog steeds.
Hoe dat kan? Ik verdeel niet mijn aandacht over vijf taken. Ik laat blocking-momenten mijn context-switches sturen.
Mijn setup van gisteren
Vijf tracks tegelijk:
- Deze post werkte ik uit.
- Claude Code bouwde aan een feature.
- Playwright draaide een end-to-end test.
- Een AI-review en merge-build liepen automatisch.
- Een tweede feature draaide op CI, klaar voor mijn finale review.
Vier van de vijf hadden mij even niet nodig. AI was aan het coderen en reviewen. De buildserver was aan het builden en testen.
Zodra één track op mijn input wachtte, schakelde ik. Niet op een timer. Op basis van flow. Het resultaat: wachten werd mijn productiefste tijd. Daar zit voor mij de echte tijdswinst, in de dode tijd die je anders kwijt was. Waarom dat gevoel van snelheid je alsnog kan bedriegen, beschreef ik apart.
Maar er is een prijs en een harde grens.
De prijs
Ik bouw zelf minder. Reviewen is geen bijzaak meer. Het is een core-skill die ik dagelijks train. Je moet scherper zijn op wat er terugkomt, want hoe meer parallelle tracks, hoe groter de kans dat een verkeerde aanname doorglipt. Daar helpt review vanaf de spec bij.
De grens
Context-switching is niet gratis. Mentale energie is beperkt. Voor mij is vijf de max. Boven de vijf wordt de ruis groter dan de winst.
Verdeel het wachten, niet de drukte. Schaken op vijf borden tegelijk, op je eigen tempo.
Herkenbaar? Of juist een recept voor chaos?
